Күн нұрын төгіп көгімнен…

БҰЛАҚТАР БИІН БАСТАДЫ

Күн нұрын төгіп көгімнен,
Іргесі мұздың сөгілген.
Құйқылжып құстар ән салып,
Мың түрлі әуен төгілген.

Ызғары күннің тарқады,
Тасыды көңіл шалқары.
Кең дала жұмсақ жұпарын
Жаһанға сыйға тартады.

Әлдилеп көктем жас таңы,
Бал бұлақ биін бастады.
Көгілдір шыңдар асқары
Көрпесін серпіп тастады.

Төскейден төлі жамырап,
Саулықтар жатты маңырап…
Бұралған сынды өрімтал
Жапырақ сырға тағып ап.

Биіктен алып қуатты,
Сайларда жөңкіп су ақты.
Жер бетін көктем-махаббат
Аймалап тұрған сияқты.

Әйелден басталады…

Кем бе әйел сенің туған анаңнан,
Алып көрші кәне бір сәт санаңнан.
Қаңырайды өнбойың құлазып,
Бейне жандай орға түсіп қамалған.

Өмір деген тоқсан тарау бұралаң,
Еркек емес әйел үйді құраған.
Саған қамқор болсын қайдан ол анық,
Әйеліңдей, әйеліңдей бір адам.

Әйел жанын мықты болсаң ұғып көр,
Жақсы әйелмен жақсы атанар жігіттер.
Болса сенің асыл жарың ақылды,
Орындалған талай арман-үміттер.

Ей, ағайын, ей, адамдар ақындар,
Әйелдерді жырласуға хақым бар.
Айналаңа саған әйел арқылы,
Туыс және жиналатын халқың бар.

Әйелдермен жайнап жылдар, ғасырлар,
Дүниеге келген не бір асылдар.
Бұл өмірдің құдіретін, шаттығын,
Тек соларға шашу етіп шашыңдар.

Қыздар

Көңілің көктем
гүлсіңдер қыздар құлпырған,
Бұлақ күлкіңнен
Шабыттарыма жыр туған.
Бақыт таң көрем
тұп-тұнық қара көздеріңнен,
Ұшқыр қиялменен
армандарыма ұмтылам.
Қызғалдақ қыздар
тым-тым қызықтырасыңдар.
Елжіретіңдер де
ерікті билейсіңдер,
Жалт бересіңдер де
тұңғиық сыр ұқтырасыңдар.

Жайлаубай Қазиев

Оқи отырыңыз... Авторлық мақалалар

Пікір қалдыру

Сіздің E-mail-ңыз жарияланбайды.