Ауылдан ажырап қалмайық

Бүгінде қалада тұру  біздің қоғамда  үлкен мәртебе секілді. Ол адамның үйі бар ма, күйі  не халде, оны сұрап жатқан ешкім жоқ. Тек, қалада тұрады деген атағы бар. Барлығына топырақ шашудан аулақпын. Неге жыл санап қалаға ағылған халық саны артуда? Ауылдан бәрі көшсе, кең байтақ даламыз иесіз, киесіз қалмай ма?! Қаладан неше жылда бір бөлмелі үй алуға шамалары жоқтар неге ауылға келіп, үш-төрт бөлмелі үйлерін алып, қазанын қайнатып, өмірін жайнатып отырмайды. 

Қазіргі қазақ ауылының тыныс-тіршілігі, жай-күйі қандай? Орыс пен неміс т.б. ұлт өкілдері көшкен ауылдардың орыны толды ма, әлде, әлі күнге ойсырап тұр ма?
Ауыл десе алдымен есімізге ауызсу түседі. Одан кейінгі мәселе – білім жүйесі. Кей пән бойынша ұстаздар мен оқулықтардың жетіспеушілігі. Күн сайын дамыған заманда ақпараттық технологиялардың тапшылығы. Елбасының соңғы халыққа Жолдауында ауыл жайы мен педагогтар мәртебесі сөз болды. Енді, соны жүзеге асыру облыс, қала, аудан, ауыл әкімдеріне міндет. Ауыл тұрғындары жаз айларында қалаға барып құрылыста істейді. Ал бірқатары екі-үш тұяқ малдарын ермек қылады. Қыс айларында жұмыссыз. Соңғы жылдары Корея елінде жұмыс жасайтын қазақстандықтардың саны көбейіп кетті. Оның негізгі себебі – жұмыссыздық. Ауылда шағын кәсіпорындар ашу керек. Әр ауыл өзін-өзі жұмыспен қамтамасыз ете алса ғана, біз дамыған отыз елдің қатарына енеміз. «Тойған қыз төркінін танымайды» дегізбей, қазақтың «менмін» деген мықты азаматтары өзінің туған ауылын неге көркейтпейді? Мүмкін бар да шығар, бірақ өте аз. Әрине, ұлтқа деген махаббат, ұлтқа деген сезім отбасы мен мектептен қалыптасатыны ақиқат. Осы орайда жұртының жүрегінен орын алған Жүсіпбек Аймауытұлының мына бір тамаша сөзі бүгінгі қоғамда да өз құнын жоймаған тәрізді. «Қара халықтың мәдениетті болуынан мәдениетті кісінің қазақ болуы қиын, баласына осы бастан ұлт рухын сіңіріп, қазақ өміріне жақындатып тәрбиелеу керек». Басқа ұлттардың ауылдан өздері кетсе де, шұбарланған сөздері қалған. Кейбір ауылдар мен елдімекендерде ана тіліміздің халі мәз емес. Ол үшін әрине, қала көріп, көздері ашылған жаңашыл, жаңалыққа жаны құмар жас мамандар мемлекеттің күштеуімен емес, алда атқарар істерімен келіп, ауылдағы балапандарды қанаттандыру керек деп ойлаймын.
Қала мен ауыл. Екеуінде де жұмыс жасадым. Қазіргі таңда ауылда жұмыс істеймін. Ауылдағы оқушылар бос уақытында не істейді, қосымша қандай үйірмелерге барады? Осы мәселе өзекті болып тұр. Себебі ауылда балалардың шығармашылығын дамытуға көп жағдай жасалмаған.
Мемлекеттің күретамыры – ауыл. Адам денесінде тамыр қаншалықты маңызды орын алса, ұлт үшін де ауыл соншалықты маңызды. Ауылға мемлекеттен көбірек көңіл бөлінсе екен. Ауыл тұрмысы одан әрмен жандана түссе, қаладағы үйсіз, көңіл-күйсіз жүрген кей жас мамандар ауылға ат басын бұрар еді.
Ауыл өзінің кең даласы, кең пейілді адамы, қоңыр тіршілігімен ерекше. Қала – теңіз болса, ауыл – сол теңізге сай-саладан келіп қосылған тап-таза, мөп-мөлдір бұлақ іспетті.

Ауғанбай САНАҚҰЛЫ,
Бірсуат орта мектебінің қазақ тілі мен әдебиеті пәні мұғалімі

Ақмола облысы
Біржан сал ауданы

Оқи отырыңыз... Авторлық мақалалар

Пікір қалдыру

Сіздің E-mail-ңыз жарияланбайды.